حرف من اينست زميني نشويد.

وقتي رفتي گل رز توي حياط ، داره ميميره کجايي گل من

داره اين دل به هواي گل رز اشک بي کسي ميريزه کجايي گل من

اينجا کورن آدما نمي بينن، که دلي داره ميميره توي اون خلوت تنهايی هاش

نکنه تو هم آدمي و قلبي نداري توي اون سينه آي آدمک

دلمو آروم کنم ، به گل رز من چي بگم؟؟

ريختن برگاي اون داغي ميزاره رو دلم

تو بيا به خاطر اون گل تنها تو حياط

نمي گم بيا که من تنهاي تنهام

ميگم اينجا گلها تنهان اونا دستهاي تو رو ميخوان گل من

گل من....

شعر از: هستی

می نویسم از دل پر دردم امشب

می نویسم از سرنوشت نارفیقم

می نویسم حرف خود را با دلم من

بخواب امشب تو ای سنگ صبورم

صدای ناله ی تنهایی ات به آسمان رفت

هوای گریه امشب در اتاق است

کاش ...

کاش می توانستم گریه کنم

اما نمیتوانم..

چون دگر اشک هم شوق تولد را ندارد

کاش...

شعر از:(هستی)

امشب...

امشب شهر در سکوتی مبهم فرو رفته است

و تاریکی همه جا را در بر گرفته است

مثل اینست که همه مرده اند

می خواهم گریه کنم

اما نمیتوانم چون گریه هم مرده

شهر من دیگر شهر نیست

خانه ام ویرانه است

جای من اینجا نیست

دل ندارند اینجا آدمها

دل من هم زیر پا له شد و مرد

چقدر اینجا تاریک است

من که هستم اینجا؟

پرکاهی در مسیر تندباد

که خود نمیدانم به کجا می شتابم...

شعر از:(هستی)

امروز روز قشنگی بود

توی راه همش به این فکر می کردم

که چرا ما آدما وقتی بهمون مشکلی پیش میاد

همه چی تو دنیا رو زشت و بد می بینیم

 با اینکه دوران بدی رو پشت سر گذاشتم اما

امروز با اتفاقی که افتاد و با چیزی که به دستش آوردم

یعنی خدا به من داد

دنیا پیش چشمم روشن شد

امروز خیلی قشنگ بود

امروز من هم بالا اومدن خورشید و هم خداحافظی

اونو دیدم  بهم گفت حالا که بیدار بودی تا من بیام

منم امروز رو خیلی روشن می کنم تا تو بتونی همه جا رو خوب و

قشنگ ببینی

خوب مثل اینکه خیلی حرف زدم

اما دوست داشتم امروز رو همیشه یادم باشه

امروز با کسانی ( از نوع دختر) آشنا شدم که یه حس خوب به من میدن

اینجا کوچه ها تاریکند

آسمان خاکستری،

اینجا گل بوی تعفن می دهد

دیوار ها از سنگ سخت،

اینجا آدمی نیست با قلب سرخ

اینجا اشکی نیست از روی دل

اینجا قلبها سوختند و سیاهند چون شب

اشکها مرده اند در دل،

آیا اینجا دلی هست اکنون؟؟؟؟

شعر از : هستی

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

يه شب خدا خواب نداشت
                                       دلش تو سينه تاب نداشت
يه شب واسه يه لحظه اون
                                       سوالی کرد جواب نداشت
اون شب فرشته ها همه
                                       رفته بودن به مهمونی
خدای خالق همه
                                       تنها شدس به آسونی
دلش گرفته بود خدا
                                       تنهايی سخته به خدا
اون که هميشه خنده داشت
                                       گريه ميکردش بی صدا
پيش خودش فکر کرد که من
                                       برم ميون بنده هام
روی زمين يه جايی هست
                                       پيدا بشن اون خنده هام
شال و کلاه کردو يواش
                                       ازون بالا اومد پايين
تو کوچه هم قدم ميزد
                                       اينوره زمين،اونور زمين
هرکی رو ديد يه کاری داشت
                                       يه کسب و کارو باری داشت
هرکی رو ديد تو دست خود
                                       يه دست دلگساری داشت

هيچکس به اون نگاه نکرد
کسی اونو صدا نکرد
خدای آسمون و عرش
تنهاييشو دوا نکرد
خسته ونااميد و گيج
تو ميدونا قدم ميزد
خط و نشونی ميکشيد
عذاب و درد رقم ميزد
رفت و رسيد به کوچه ای
سردو سياه و بسته بن
پنجره ی تکخونه ای
پل زده بود به آسمون

پاهاش ديگه رمق نداشت
نشست کنار پنجره
تنهاييشو بغل گرفت
تو بغض خيس پنجره
سکوت محض کوچه رو
صدای گريه ای شکست